← Terug naar jouw weergave

dierenriem

Weegschaal (Lib)

Uitsnede: Weegschaal
Detail uit het oorspronkelijke schilderij

Wat je ziet

Rechtsonder staat de trommel. Bekijk de ronde vorm, rand en gespannen koorden.

Interpretatie van het project

Het project leest de trommel als een voorstelling van Weegschaal.

Zelf vergelijken

Vergelijk de vorm van de trommel met de duiding en bekijk de bijbehorende positie in Stellarium.

Open het interactieve schilderij →

Uitgebreide toelichting van het project

Weegschaal (Libra) is de enige figuur van de dierenriem die geen mens of dier voorstelt, maar een attribuut: een stel balans­schalen. Rond de maansverduistering van 8 oktober 1642 bevond de zon zich in dit sterrenbeeld; het stond dus laag in het oosten, precies aan de andere kant van de hemelkoepel van de verduisterde maan. Rembrandt verplaatste die onzichtbare zon‑kant naar het doek door de trommel van de tamboer rechtsonder als abstracte Weegschaal te schilderen: de ronde ketel symboliseert het scharnierpunt, terwijl de gespannen vellen de twee schalen aanduiden.

Oriëntatie en timing
Omdat de zon in Libra zat, werd het sterrenbeeld zelf bij het eerste ochtendschemer licht overstemd. Toch klopt de positie in het schilderij: de trommel ligt rechts‑beneden ten opzichte van Saturnus en Jupiter, precies waar Libra zich in de hemel bevond wanneer men de nachthemel 180° omklapt naar het schilders­vlak. Hiermee fungeert de trommel als visueel anker voor de ecliptica‑lijn – vergelijkbaar met de vlag/Perseus‑diagonaal elders in het werk.

Verborgen verrassing: Uranus
Een klein, donker klankgat in het vel is geen beschadiging maar markeert de plaats waar de nog onbekende Uranus stond – iets wat op de aparte Uranus‑pagina nader wordt toegelicht. Zo nestelt een toekomstige planeet zich letterlijk in het hart van de Weegschaal, alsof Rembrandt (of Blaeu) alvast ruimte maakte voor latere ontdekkingen.

Compositorische rol
Net als de vlag fungeert de trommel als orientatie­instrument: vanaf de ronde velrand kun je een denkbeeldige lijn trekken naar het verlichte meisje (de zon) en daarvandaan naar de verduisterde maan, waarmee de kijker intuïtief het verband tussen Weegschaal, ecliptica en eclips oppikt. De vaste sterren­achtergrond krijgt zo een tastbaar equivalent in de wereld van de schutters.

Detail om op te letten
Zoom op de glans van de messing spanringen: de twee felste highlights corresponderen met Zubenelgenubi (α Lib) en Zubeneschamali (β Lib) – de “zuider‑” en “noorder‑” schaal. Samen houden zij, net als de echte Weegschaal, de kosmische balans in dit deel van De Nachtwacht.

Bronnen en astronomische vergelijking

De interpretatie op deze pagina is van dit project. De verwijzingen hieronder komen uit de toelichting. Een vergelijking in Stellarium toont de opgegeven hemelstand; zij is op zichzelf geen historische bron voor Rembrandts bedoeling.

Bekijk de astronomische vergelijking in Stellarium ↗

Bij dit onderwerp zijn nog geen afzonderlijke bronverwijzingen opgenomen.

Over het onderzoek en de auteur
Technische gegevens en coördinaten

Stellariumgegevens

EigenschapWaarde
objectlibra
dateTime1642-10-08T04:30:00Z
lat52.377956
lng4.89707
fov40

Coördinaten op de Nachtwacht (3734 × 3113)

NummerCoördinaten
13245, 2200
23413, 2563
33667, 2503
43607, 2020
Weegschaal
Duiding van het project. Klik voor de volledige afbeelding.
← Terug naar jouw weergave